Κ.Μπακιρτζής, Στ. Γκιουζέπας, Εισήγηση για το Συνέδριο της European Association of Psychotherapy,  Αθήνα, Ιούνιος 2015

Περίληψη/Abstract (για όλο το κείμενο απευθυνθείτε στο email του Ινστιτούτου)

Η  Παρεμβαίνουσα-Μη-Κατευθυντικότητα είναι θεωρία  κατανόησης των ανθρωπίνων λειτουργιών σε  ψυχολογικό, θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο και συγχρόνως μέθοδος διευκόλυνσης της πορείας μάθησης και ανάπτυξης, όπως και ψυχοθεραπείας. Πρόκειται για θεωρία που επεξεργάζεται ο Γάλλος καθηγητής Michel Lobrotαπό τα μέσα της δεκαετίας του ΄60 και την ολοκληρώνει, στις βασικές της αρχές,  περί τα τέλη της δεκαετίας του ΄80. Ουσιαστικά πρόκειται για φιλοσοφία του ανθρώπου και των σχέσεών του, για αντίληψη και στάση ζωής που βασίζεται στο σεβασμό της αυτονομίας και της ελευθερίας του εαυτού και του άλλου, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, προσωπικών και κοινωνικών χαρακτηριστικών και ιδιαιτεροτήτων.

Η NDIακολουθεί τις βασικές αρχές της μη-κατευθυντικότητας (Κ.Lewin, C.Rogers) προεκτείνοντάς τες βασιζόμενη στη σημασία τηςεπιθυμίας για τη μάθηση και την ανάπτυξη και στη διάκριση μεταξύεπιρροής  και επιβολής. Η έννοια τηςπαρέμβασης είναι κεντρική. Αναγνωρίζεται η μη-κατευθυντικότητα ως επιρροή  και όχι ως επιβολή. Μ’αυτή την έννοια τόσο η παιδεία όσο και η ψυχοθεραπεία επιδιώκουν τη δημιουργία συνθηκών και προτάσεων δραστηριοτήτων  καλλιέργειας επιθυμιών, μάθησης, δημιουργικότητας, έκφρασης και επικοινωνίας.

Η μεθοδολογία της NDI βασίζεται στο τρίπτυχο Ακούω-Προτείνω-Συνοδεύω, με Ενσυναίσθηση, Γνησιότητα και Ανεπιφύλακτα θετική αποδοχή. Το έργο της εμψύχωσης ομάδων κάθε τύπου και κοινού, εκπαίδευσης, ψυχοθεραπείας, εργασίας, διακοπών, κ.ά. είναι έργο από κοινού δημιουργίας εμψυχωτών και μελών. Οι βασικές αρχές της παρεμβαίνουσας μη-κατευθυντικής πρότασης, αντίληψης και στάσης είναι συνεπείς, αυστηρές  και συστηματικές ως προς τη δημιουργία συνθηκών έκφρασης και επικοινωνίας, κλίματος αποδοχής, εμπιστοσύνης και συνεργασίας, μέσω της διευκόλυνσης και της συνοδείας. Η συμπεριφορά όπως και οι εκτιμήσεις, απόψεις και  προτάσεις των εμψυχωτών (εκπαιδευτικών, ψυχοθεραπευτών, κ.ά.) είναι αυτονόητο ότι επηρεάζουν τους συμμετέχοντες. Αυτό όχι μόνο θεωρητικά και μεθοδολογικά είναι αποδεκτό αλλά και επιδιώκεται, πάντοτε όμως υπό την προϋπόθεση της ικανοποίησης αναγκών, ενδιαφερόντων και επιθυμιών των συμμετεχόντων. Επιδιώκεται σταθερά η έκφραση των υπαρχόντων επιθυμιών όπως και η δημιουργία νέων, μέσω βιωματικών εμπειριών σε τομείς στους οποίους οι συμμετέχοντες επιθυμούν να εμπλακούν και να εξερευνήσουν.